Σεβίλη

Νομίζω αυτή τη πόλη την ερωτεύτηκε πριν καλά καλά έρθω εδώ.Ήμουνα και συνεχίζω να είμαι τόσο χαρούμενη εδώ....... αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Είναι Κυριακή πρωί και μαζί με τη μαμά μου φεύγουμε από το ξενοδοχείο μας για να πάμε στην εστία όπου πρόκειται να μείνω. Έτσι λοιπόν ζητάμε από τη ρεσεπτιόν να μας φωνάξει ένα ταξί. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής αυτό που έβλεπα, ήταν κάτι απαίσιες, τεράστιες τουβλένιες πολυκατοικίες με κάτι μικροσκοπικά παραθυράκια. Να πω την αλήθεια περισσότερο σαν φυλακιές μου έμοιαζαν παρα ως μέρος κατοικίας. Η πόλη έξω από το ιστορικό κέντρο είναι μία μοντέρνα άχαρη πόλη. ΄Υστερα από λίγα λεπτά είχαμε φτάσει Ίδη στην εστία-σπίτι και χτυπούσα το κουδούνι. Ξαφνικά εμφανίσθηκε μπροστά μου μια χαμογελαστή, χαρούμενη κοπέλα. Μας είπε ότι την λένε Ζυζέλ και είναι από την Ολλανδία. Τότε με ρώτησε πώς με λένε και από που είμαι.Μόλις της απάντησα ότι κατάγομαι από την Ελλάδα,ξαφνικά άστραψε το πρόσωπο της και μου είπε ότι μένει κι'αλλη μία Ελληνίδα μαζί μας.
Έτσι μας βοήθησε να μεταφέρουμε τα πράγματα μας μέσα στο σπίτι και μας οδήγησε στο σαλόνι,όπου εκεί μας πρόσφερε νερό και φώναξε την άλλη Ελληνίδα ώστε να την γνωρίσουμε.

Η Ράνια είναι από την Ελλάδα αλλά μου εξήγησε ότι ζει μόνιμα στην Ολλανδία. Επείσεις μου είπε ότι σπουδάζει τουριστικά και είναι και εκείνη εράσμους. Ύστερα από λίγο, ήρθε η μητέρα της ιδιοκτήτριας, (μιας και η ιδιοκτήτρια έλειπε σε ταξίδι), για να μου δώσει το κλειδί του δωματίου μου και να μου δείξει που είναι. Όπως ανέβαινα τα σκαλοπάτια για το δωμάτιο συνάντησα τον Λοράν. Είναι εράσμους και εκείνος και ζει στο Βέλγιο. Με ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια με τα πράγματα και με βοήθησε να ανεβάσω στον τρίτο όροφο τις βαλίτσες. Όταν φτάσαμε επιτέλους στον τρίτο η κύρια ξεκλείδωσε τη πόρτα του δωματίου και αμέσως άνοιξε τα παντζούρια. Τότε αντίκρισα ένα υπέροχο δωμάτιο,μεγάλο με άπλετο φως και μια γλυκιά βεραντούλα όπου είχε ένα ξύλινο τραπεζάκι και δύο άσπρες καρεκλίτσες. Τότε μαζί με την μαμά μου αρχίσαμε να τακτοποιούμαι τα πράγματα, και ύστερα από μία ώρα περίπου ήμασταν έτοιμες για να εξερευνήσουμε τη Σεβίλλη.

Μαζί με τον χάρτη, το τουριστικό οδηγό και το λεξικό ξεκινήσαμε την βόλτα μας. Τα κορίτσια Ίδη μας είχανε προσανατολίσει λίγο και έτσι κατευθυνθήκαμε για το πάρκο Μαρία Λουίζα, όπου είναι μόνο 3-5 λεπτά μακριά με τα πόδια από το σπίτι. Το πάρκο είναι απλά τεράστιο και υπέροχο. Μέσα στο πάρκο είναι η Πιάτσα ντε Εσπάνια όπου είναι ένα μαγευτικό κτίριο σε Μαυριτανικό ρυθμό. Επίσεις μέσα στο πάρκο υπάρχει το αρχαιολογικό μουσείο, το μουσείο λαϊκής τέχνης και το θέατρο Λόπε δε Βέγκα. Μέσα στο πάρκο έχεις την δυνατότητα να νοικιάσει ποδήλατο η άμαξα με άλογο, να καθίσεις σε κάποιο από τα όμορφα καφέ,να διαβάσεις το βιβλίο σου δίπλα από την λιμνούλα με τις πάπιες η να περπατήσεις και να θαυμάσεις τα υπέροχα δέντρα και λουλούδια που έχει το πάρκο. Εμείς διαλέξαμε να νοικιάσουμε μία ΄μαξα έτσι ώστε να μας ξεναγήσει στην πόλη και να θαυμάσουμε τα υπέροχα κτίρια του ιστορικού κέντρου.

Ξεκινήσαμε από το Πάρκο Μαρία Λουίζα οπού ο οδηγός μας με κάτι λίγα αγγλικά μας εξηγούσε για την ιστορία του. Βγαίνοντας από το πάρκο κατευθυνθήκαμε στον κεντρικό δρόμο όπου στα αριστερά μας βλέπαμε το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου της Σεβίλης, όπου πριν γίνει πανεπιστήμιο ήταν εργοστάσιο καπνού. Εκεί εργαζόταν και η γνωστή σε όλους  Κάρμεν.Μπαίνοντας στον πεζόδρομο και συνεχίζοντας στα αριστερά μας να έχουμε το πανεπιστήμιο, παρα κάτω ήταν το ξενοδοχείο Αλφόνσο XII. Ένα υπέροχο κτίριο περυτριγυρισμένο από μεγάλα καταπράσινα δέντρα. Ακριβός απέναντι από το ξενοδοχείο είναι μία από τις πολλές πλατείες τις Σεβίλης με ένα μεγάλο συντριβάνι. Παρεμπιπτόντως δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα πολλά συντριβάνια έχει η πόλη. Προχωρώντας προς τα κάτω στα δεξιά μας αντικρίσαμε το επιβλητικό καθεδρικό ναό,όπου είναι και ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός σε όλη την Ευρώπη και μέσα βρίσκετε ο τάφος του Κολόμβου. Απέναντι από τον καθεδρικό ναό είναι το παλάτι όπου ένα τμήμα του χρησιμοποιείτε μέχρι σήμερα από τη βασιλική οικογένεια. Σε ένα στενό λίγο παραπέρα είναι η πλάζα άλφα άλφα και η πλάζα σαν Σεμπαστιάν όπου εκεί το βράδυ πάμε όλοι οι φοιτητές. Λίγο παρα κάτω είναι ο ποταμός Γκουαδαλκιβίρ 'οπου χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη. προχωρώντας κατά μήκος του ποταμού στο αριστερό μας χέρι βρίσκετε το στάδιο όπου γίνονται οι ταυρομαχίες, και εδώ τελειώνουν τα κύρια ιστορικά κτίρια.

Αφού η άμαξα μας επέστρεψε στο πάρκο αποφασίσαμε να περπατήσουμε και να κατευθηνθουμε προς το ιστορικό κέντρο πάλι. Εκεί δοκιμάσαμε και τη πρώτη μας παέλα με θαλασσινά.Που όπως δεν γνωρίζαμε τι είχαμε παραγκίλει διότη οι κατάλογοι ήταν σε άπιαστα ισπανικά και οι σερβιτόροι φυσικά δεν μιλάγανε γρι αγγλικά. Είχε πάρα πολύ πλάκα διότι παραγγείλαμε εντελώς στην τύχη. Αλλά ανταμιφθήκαμε. Το φαγητό ήταν πεντανόστιμο και πολύ χορταστικό.
Αφού τελειώσαμε το φαγητό μας, κάναμε βόλτες, αργά το απόγευμα γυρίσαμε πίσω εξαντλημένες και χωρίς να νιώθουμε τα πόδια μας.΄Ομος άξιζε τον κόπο.

Αυτό που συνιδητοποιήσα το απόγευμα γυρίζοντας στο σπίτι είναι ότι η Σεβίλη δεν μοιάζει καθόλου με τις άλλες ευρωπαικές πόλης. Η Σεβίλη έχει τόσο έντονο το Μαυριτανικό στιχείο που την κάνει να μοιάζει περισσότερο με μία πόλη της βόρειας Αφρικής. Στις λεωφόρους βλέπεις τεράστιους φοίνικες και  σπίτια που οι τοίχοι είναι ντυμένοι με πολύχρωμα πλακάκια.

Έτσι κύλισαν όλες οι μέρες μας όσο ήταν η μαμά μου στην Σεβίλλη. Δεν αφήσαμε μέρος για μέρος που να μην πήγαμε. Το ίδιο συνέβη και όταν πήγαμε στη Γρανάδα και στη Γκόρντοβα. Αφού στο τέλος συνειδητοποιήσαμε ότι κάνουμε πολύ κακό συνδυασμό εμείς οι δύο διότι και οι δυο μας θέλουμε να δούμε τα ΠΑΝΤΑ με αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας να είμαστε απλά πτώματα από την κούραση. :)

Pictures from Marocco

Μαρόκο

Μέχρη τώρα οι χώρες που είχα επισκευτεί ήταν στην Ευρώπη και στην Αμερική,αλλά αυτη την φορά έκανα ένα εντελος διαφορετικό ταξίδι.Διάλεξα να πάω σε μία χώρα της βόρειοδυτικής Αφρικής. Το Μαρόκο. Εκεί επισκεύτικα τη Tetuan,τη Tangier και τη Chauen.

Όταν φτάσαμε στο ξενοδωχείο, μας υποδέχτικαν μαροκιανοί μουσικοί με παραδοσιακές στολές και μας παίξανε μαροκιανή μουσική. Επίσεις οι σερβιτόροι του ξενοδοχείου μας πρόσεφραν ζεστό τσάι με γεύση μέντας και τοπικό γλυκό. Ήταν και τα δύο πεντανόστιμα. Το ξενοδωχείο μας υποτίθετε ότι ήταν τεσσάρων αστέρων αλλά το δωμάτιο και ιδιέτερα η τουαλέτα δεν έμιαζαν καθόλου τεσσάρων αστέρων,θα έλεγα ούτε καν ενός αστέρι.Οι κουβέρτες ήταν καμένες σε μερικά σημεία, η μπανίερα ήταν βρόμικη και σπασμένη, η λεκάνη είχε λεκέδες και το πρωί που ξθπνίσαμε το πάτομα του μπάνιου ήταν γεμάτο μυρμίγκια.

Αφού τακτοποιθήκαμε κατεβήκαμε κάτω για να επιβιβαστούμε στα πούλμαν ώστε να πάμε στην παλία πόλη της Τετουάν.Εκεί είχαμε ξεναγό και μας είπε δυο λόγια για την Τετουάν. Όλοι μας είμασταν κάπος φοβισμένοι, οι άνθρωποι δεν έδειχναν να μας συμπαθούνε και πολύ και μας κοιτάζανε αρκετά περίεργα.Αλλά γρήγορα εξικιοθήκαμε με το περιβάλλον. Ο ξεναγώς μας είχε φέρει και έναν άλλο κύριο για να είναι στο τέλος και να μας προσέχει.

Στο δρόμο το 90% των ανθρώπων ήταν άντρες σπάνια έβλεπες γυναίκες. Στο Μαρόκο ειπάρχουν τέσσερα κοινονικά στρόματα. Οι πολύ φτωχοί,οι φτωχοί,οι αστοί και οι πάρα πολύ πλούσιοι.Στο δρόμο όσο επι το πλίστον έβλεπες πάρα πολύ φτωχούς ή φτωχούς.Είναι πάρα πολλά χρόνια πίσω ώς προς τον πολιτισμό. Η θρησκεία τους, τους κάνει να είναι πολύ συντιριτικοί και παλιομοδίτες.

Στην Τετουαν υπάρχει και το καλοκαιρινό παλάτι του βασιλεία, όπου βρήσκετε στο κέντρο της παλίας πόλης. Η παλία πόλη είναι πλακοστρομένει και μόνο σε μερικά συμεία έχουν πρόσβαση τα αμάξια. Επίσεις έχει πάρα πολλά σοκάκια οπού εκεί υπάρχουν μικροσκοπικά μαγαζάκια με ότι μπορεις να φανταστείς. Από μαγαζιά με παππούτσια, τσαγκάρικα,ξυλουργία,καφενεία και παντοπολεία. Μέσα στα σοκάκια υπήρχε πολύ βρόμα και εξαθλείοση. Έβλεπες βρόμικους ανθρώπους,ταλεποριμένους και παιδιά να παίζουν στις λάσπες και στις βρομιές ξυπόλιτα.

Η θερμοκρασία για τέλοι Οκτομβρίου ήταν πάρα πολύ καλή.Είχαμε γύρω στους 25-19 βαθμούς κελισίου. Επίσεις το Μαροκιανό φαγητό μιάζει αρκετά με το Ελληνικό. Χρεισημοποιούνε και εκέινει πολλά μπαχαρικά και μυροδικά. Η διατροφή τους περιλαμβάνει λαχανικά, ψάρι, κοτόπουλο, κρέας και πάρα μα πάρα πολύ κους κους.Έφαγα τόσο κους κους όσο δεν έχω φάει σε όλη μου την ζωή. Η κουζίνα τους ήταν αρκετά βαριά.Αλλά πολύ νόστιμη. Για το κρέας δεν μπορώ να σας πω αν ήταν καλό διότη δεν το τρωώ, αυτό που μπορώ να σας πω είναι οτι βρόμαγε. Ακόμα μας προσφέρανε την παραδοσική σούπα τους, που είναι με μακαρονάκι λεπτό, ντομάτα και μυροδικά. Μύριζε ωραία αλλά απο γεύση δεν έλεγε και πολύ.

Το επόμενο χωριό που επισκευτίκαμε ήταν η Chauen. Είναι ένα ορινό μικρο χωριό οπου το χρώμα που το χαρακτιρίζει είναι οι αποχρώσεις του μπλε. Εκεί τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το χωριό είναι πολύ καθαρό και οι άνθρωποι είσαν πιο φιλικοί μαζί μας. Στα σοκάκια έβλεπες πολύχρωμα λουλουδια και περιποιημένες γλάστρες. Επίσεις στα δρομάκια έβλεπες ηλικιομένους άντρες να σέρνουνε καρότσες με πράγματα. Ακόμα στην Chauen υπήρχαν και άλλοι τουρίστες δεν είμασταν οι μοναδικοί όπος στην Τετουάν.

Ο τελευτέος προορισμός μας ήταν η Τανγκέρη. Εκεί το βράδυ παρακολουθίσαμε ένα σόου με άλογα στην αρχή και είστερα κατά τη διάρκεια του δύπνου είχε παραδοσιακί ζωντανή μουσική, δύο παιδάκια όπου κάνανε ακροβατικά,μία χορεύτρια που χώρεψε τον χορό της κυλιάς και έναν μάγο. Δεν θα έλεγα ότι το σόου ήταν πολύ καλό. Ήταν μέτριας ποιότιτας έως κακής.

Την άλλη μέρα το πρωί πήγαμε να δούμε τη παλιά πόλη της Τανγέρης. Είναι μια όμορφη πόλη με κάπια νεοκλασικά κτίρια αλλά όχι κάτι σπουδέο. Ώσο αναφορά απο καθαριότιτα και τους ανθρώπους δεν μπορώ να σας πώ διότη ήταν Κυριακή νορής το πρωί και όλα ήταν κλειστά. Ύστερα πήραμε το δρόμο της επιστρόφης προς τα σύνορα και το λιμάνι της Θέουτας.

Το ταξίδι μου στο Μαρόκο θεορώ ότι ήταν μία καταπλικτική εμπειρία. Διότη για μένα που επισκευτόμουνα για πρώτη φορα μία τέτια χώρα ήταν ένα πολιτισμικό σοκ. Αλλά σύγουρα πολύ ενδιαφέρον και ωραίο ταξίδι.

Καλησπέρα σας

Ύστερα από την παρότρυνση ενός φίλου μου αποφάσισα να δημιουργήσω και εγώ ένα blog. Αρχικά θα σας περιγράφω τις χώρες και τα μέρη που επισκέπτομαι ή ζω. Αν προκύψει και τίποτα άλλο θα το καταλάβετε.
Επίσης θα ήθελα να σας παρακαλέσω να παραβλέψετε τα ορθογραφικά και συντακτικά μου λάθει. Ο γραπτός λόγος δεν είναι το πιο δυνατό μου σημείο.
Ακόμα θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι είμαι Ελληνίδα,όπου σπουδάζω στην Αγγλία και τώρα είμαι Erasmus στην Ισπανία.
Σας ευχαριστώ πολύ.