Σεβίλη

Νομίζω αυτή τη πόλη την ερωτεύτηκε πριν καλά καλά έρθω εδώ.Ήμουνα και συνεχίζω να είμαι τόσο χαρούμενη εδώ....... αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Είναι Κυριακή πρωί και μαζί με τη μαμά μου φεύγουμε από το ξενοδοχείο μας για να πάμε στην εστία όπου πρόκειται να μείνω. Έτσι λοιπόν ζητάμε από τη ρεσεπτιόν να μας φωνάξει ένα ταξί. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής αυτό που έβλεπα, ήταν κάτι απαίσιες, τεράστιες τουβλένιες πολυκατοικίες με κάτι μικροσκοπικά παραθυράκια. Να πω την αλήθεια περισσότερο σαν φυλακιές μου έμοιαζαν παρα ως μέρος κατοικίας. Η πόλη έξω από το ιστορικό κέντρο είναι μία μοντέρνα άχαρη πόλη. ΄Υστερα από λίγα λεπτά είχαμε φτάσει Ίδη στην εστία-σπίτι και χτυπούσα το κουδούνι. Ξαφνικά εμφανίσθηκε μπροστά μου μια χαμογελαστή, χαρούμενη κοπέλα. Μας είπε ότι την λένε Ζυζέλ και είναι από την Ολλανδία. Τότε με ρώτησε πώς με λένε και από που είμαι.Μόλις της απάντησα ότι κατάγομαι από την Ελλάδα,ξαφνικά άστραψε το πρόσωπο της και μου είπε ότι μένει κι'αλλη μία Ελληνίδα μαζί μας.
Έτσι μας βοήθησε να μεταφέρουμε τα πράγματα μας μέσα στο σπίτι και μας οδήγησε στο σαλόνι,όπου εκεί μας πρόσφερε νερό και φώναξε την άλλη Ελληνίδα ώστε να την γνωρίσουμε.

Η Ράνια είναι από την Ελλάδα αλλά μου εξήγησε ότι ζει μόνιμα στην Ολλανδία. Επείσεις μου είπε ότι σπουδάζει τουριστικά και είναι και εκείνη εράσμους. Ύστερα από λίγο, ήρθε η μητέρα της ιδιοκτήτριας, (μιας και η ιδιοκτήτρια έλειπε σε ταξίδι), για να μου δώσει το κλειδί του δωματίου μου και να μου δείξει που είναι. Όπως ανέβαινα τα σκαλοπάτια για το δωμάτιο συνάντησα τον Λοράν. Είναι εράσμους και εκείνος και ζει στο Βέλγιο. Με ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια με τα πράγματα και με βοήθησε να ανεβάσω στον τρίτο όροφο τις βαλίτσες. Όταν φτάσαμε επιτέλους στον τρίτο η κύρια ξεκλείδωσε τη πόρτα του δωματίου και αμέσως άνοιξε τα παντζούρια. Τότε αντίκρισα ένα υπέροχο δωμάτιο,μεγάλο με άπλετο φως και μια γλυκιά βεραντούλα όπου είχε ένα ξύλινο τραπεζάκι και δύο άσπρες καρεκλίτσες. Τότε μαζί με την μαμά μου αρχίσαμε να τακτοποιούμαι τα πράγματα, και ύστερα από μία ώρα περίπου ήμασταν έτοιμες για να εξερευνήσουμε τη Σεβίλλη.

Μαζί με τον χάρτη, το τουριστικό οδηγό και το λεξικό ξεκινήσαμε την βόλτα μας. Τα κορίτσια Ίδη μας είχανε προσανατολίσει λίγο και έτσι κατευθυνθήκαμε για το πάρκο Μαρία Λουίζα, όπου είναι μόνο 3-5 λεπτά μακριά με τα πόδια από το σπίτι. Το πάρκο είναι απλά τεράστιο και υπέροχο. Μέσα στο πάρκο είναι η Πιάτσα ντε Εσπάνια όπου είναι ένα μαγευτικό κτίριο σε Μαυριτανικό ρυθμό. Επίσεις μέσα στο πάρκο υπάρχει το αρχαιολογικό μουσείο, το μουσείο λαϊκής τέχνης και το θέατρο Λόπε δε Βέγκα. Μέσα στο πάρκο έχεις την δυνατότητα να νοικιάσει ποδήλατο η άμαξα με άλογο, να καθίσεις σε κάποιο από τα όμορφα καφέ,να διαβάσεις το βιβλίο σου δίπλα από την λιμνούλα με τις πάπιες η να περπατήσεις και να θαυμάσεις τα υπέροχα δέντρα και λουλούδια που έχει το πάρκο. Εμείς διαλέξαμε να νοικιάσουμε μία ΄μαξα έτσι ώστε να μας ξεναγήσει στην πόλη και να θαυμάσουμε τα υπέροχα κτίρια του ιστορικού κέντρου.

Ξεκινήσαμε από το Πάρκο Μαρία Λουίζα οπού ο οδηγός μας με κάτι λίγα αγγλικά μας εξηγούσε για την ιστορία του. Βγαίνοντας από το πάρκο κατευθυνθήκαμε στον κεντρικό δρόμο όπου στα αριστερά μας βλέπαμε το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου της Σεβίλης, όπου πριν γίνει πανεπιστήμιο ήταν εργοστάσιο καπνού. Εκεί εργαζόταν και η γνωστή σε όλους  Κάρμεν.Μπαίνοντας στον πεζόδρομο και συνεχίζοντας στα αριστερά μας να έχουμε το πανεπιστήμιο, παρα κάτω ήταν το ξενοδοχείο Αλφόνσο XII. Ένα υπέροχο κτίριο περυτριγυρισμένο από μεγάλα καταπράσινα δέντρα. Ακριβός απέναντι από το ξενοδοχείο είναι μία από τις πολλές πλατείες τις Σεβίλης με ένα μεγάλο συντριβάνι. Παρεμπιπτόντως δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα πολλά συντριβάνια έχει η πόλη. Προχωρώντας προς τα κάτω στα δεξιά μας αντικρίσαμε το επιβλητικό καθεδρικό ναό,όπου είναι και ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός σε όλη την Ευρώπη και μέσα βρίσκετε ο τάφος του Κολόμβου. Απέναντι από τον καθεδρικό ναό είναι το παλάτι όπου ένα τμήμα του χρησιμοποιείτε μέχρι σήμερα από τη βασιλική οικογένεια. Σε ένα στενό λίγο παραπέρα είναι η πλάζα άλφα άλφα και η πλάζα σαν Σεμπαστιάν όπου εκεί το βράδυ πάμε όλοι οι φοιτητές. Λίγο παρα κάτω είναι ο ποταμός Γκουαδαλκιβίρ 'οπου χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη. προχωρώντας κατά μήκος του ποταμού στο αριστερό μας χέρι βρίσκετε το στάδιο όπου γίνονται οι ταυρομαχίες, και εδώ τελειώνουν τα κύρια ιστορικά κτίρια.

Αφού η άμαξα μας επέστρεψε στο πάρκο αποφασίσαμε να περπατήσουμε και να κατευθηνθουμε προς το ιστορικό κέντρο πάλι. Εκεί δοκιμάσαμε και τη πρώτη μας παέλα με θαλασσινά.Που όπως δεν γνωρίζαμε τι είχαμε παραγκίλει διότη οι κατάλογοι ήταν σε άπιαστα ισπανικά και οι σερβιτόροι φυσικά δεν μιλάγανε γρι αγγλικά. Είχε πάρα πολύ πλάκα διότι παραγγείλαμε εντελώς στην τύχη. Αλλά ανταμιφθήκαμε. Το φαγητό ήταν πεντανόστιμο και πολύ χορταστικό.
Αφού τελειώσαμε το φαγητό μας, κάναμε βόλτες, αργά το απόγευμα γυρίσαμε πίσω εξαντλημένες και χωρίς να νιώθουμε τα πόδια μας.΄Ομος άξιζε τον κόπο.

Αυτό που συνιδητοποιήσα το απόγευμα γυρίζοντας στο σπίτι είναι ότι η Σεβίλη δεν μοιάζει καθόλου με τις άλλες ευρωπαικές πόλης. Η Σεβίλη έχει τόσο έντονο το Μαυριτανικό στιχείο που την κάνει να μοιάζει περισσότερο με μία πόλη της βόρειας Αφρικής. Στις λεωφόρους βλέπεις τεράστιους φοίνικες και  σπίτια που οι τοίχοι είναι ντυμένοι με πολύχρωμα πλακάκια.

Έτσι κύλισαν όλες οι μέρες μας όσο ήταν η μαμά μου στην Σεβίλλη. Δεν αφήσαμε μέρος για μέρος που να μην πήγαμε. Το ίδιο συνέβη και όταν πήγαμε στη Γρανάδα και στη Γκόρντοβα. Αφού στο τέλος συνειδητοποιήσαμε ότι κάνουμε πολύ κακό συνδυασμό εμείς οι δύο διότι και οι δυο μας θέλουμε να δούμε τα ΠΑΝΤΑ με αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας να είμαστε απλά πτώματα από την κούραση. :)